Het is een jaar later…. Het na Olympische jaar is omgevlogen. De Essentwereldbeker  in Turijn is een mooie gelegenheid om weer eens terug tegaan. Samen met mijn maatje in bange Olympische dagen Ronald gaan we even eenweekend op en neer naar de Italiaanse stad aan de voet van de Alpen. We gaanmet de auto want we kunnen niet een vlucht rechtstreeks terug krijgen. 

Vrijdag morgen even over zeven stap ik weer op de trein richting Amersfoortnet zoals ik dat vorig jaar ook deed. Maar nu stap ik in Amersfoort uit waarRon mij oppikt en gaan eerst nog even een paar winterbanden om zijn auto latenzetten. Dat doen we in Nijmegen bij een zakenrelatie van Ron. Om 11 uurrichting Bella Italia… De reis gaat voorspoedig na een uurtje of tien tweekeer tanken een dikke vette Big mac en een nieuwe zekering voor de voeding vanhet navigatiesysteem later crossen we alweer door Turijn of we nooit zijnweggeweest. Nog voordat we naar het hotel gaan moeten we de auto nog even opplazza madamme Chritina zetten. En komen dan al snel uit bij "mijn"flat. Gek gevoel zomaar weer daar te staan. Vijf meter verder zit de besteKebab boer van het westelijk halfrond. en dus daar naar binnen. KebabbakkerSimon gelooft zijn ogen amper als hij ons ziet. Hij wil ons direct aan het bieren eten hebben maar we slaan dat eerst maar even af. Dat komt later op de avondwel…

Het hotel Giotyto aan de Via Giotto is een eenvoudig en goed hotel niets mismee. We klappen onze zooi op de kamer neer en trekken de stad in. Al snel komenwe in een leuke kroeg terecht. We komen daar meer Nederlanders tegen. Onsbezoek aan Kebabbakker Simon is natuurlijk een mooie afsluiting van de eerstedag. We komen, niet geheel fris meer, om vier uur bij het hotel.    

De volgende ochtend naar de Lingotto Oval om de accreditaties voor hetschaatsen op te halen. Waar geen auto mag komen lukt het ons wel om met de autotot voor de deur van de Oval te komen. Ron krijgt daar zijn eerste echte persaccreditatie. Hij gaat tijdens de wedstrijden de eerste stapjes zetten op hetgladde ijs van de fotojournalistiek. De hal lijkt niet meer op de hal van vorigjaar. En dat is natuurlijk ook niet geheel verwonderlijk. Er staan ampertribunes en natuurlijk de hele aankleding is bijzonder sober te noemen. Ikontdek dat in mijn sporen in mijn kantoor van vorig jaar nog steeds niet zijn uitgewist.Op de deur hangt een stadsplattegrond met een getekend rondje op de locatie vanhet Holland Heineken Hous.   Even later gaan we daar dus weer evennaar toe. Het terrein is  al lang weer de atletiekbaan die het altijd was.Enkele oudere heren zijn daar  wat printjes aan het trekken.  Het isgek als ik daar even zit op een stoel lekker in het zonnetje en in gedachtenweer even terug ga naar de enorme bedrijvigheid van een jaar terug.

De wedstrijden in de Oval zijn zoals alle wedstrijden de kers op de taartzit in de laatste ritten. Er zijn iets van een 20 Nederlanders die dewedstrijden bezoeken. En de "lange kant" zit gevuld met Italianen.
Dan zie ik een bekende, Aldo begroet me met een brede lach. Hij was tijdens deOlympische spelen de bewaker van de mix zone. Met hem en Marina Witte van deNederlandse Sportpers gaan we ‘s avonds ergens in een klein restaurantje eenvorkje prikken. De avond vliegt weer om en we hebben het erg gezellig. We nemenMarina mee terug naar het hotel en schieten om een uur of twaalf ons nest in.

Zondagmorgen na het ontbijt gaan we richting Setrixebre. Daar heeft Rontijdens de Olympische spelen gewerkt. Sestrixebre is grauw en saai. Er ligtnauwelijks sneeuw. Het weer is echter heerlijk we staan in een poloshirt gewoonop de piste. Het verval in een jaar tijd aan de accommodaties is nu al tezien.  een van de atlete verblijven is omgetoverd tot een duur hotel mette veel lawaaierige gasten en skileraren. We gaan weer naar Turijn. Onderweg iser een werkelijk hoogtepunt. We doen Oulx aan. Het dorp waar ik altijd zo graagmag komen. Bij de ingang van het dorp moet ik natuurlijk even op de foto methet plaatsnaambord.

De wedstrijden op zondag kennen twee mooie hoogtepunten. De overwinning vanIrene Wust en de enorme opdoffer die Sven Kramer aan Enrico Fabris uit deelt.Ik ritsel een paar "blokjes" bij de ijsmeester met het Olympischelogo erop en nog een extra T-shirt van de TorinOval voor Beert Boomsma deijsmeester van Thialf.  De  dames van de  ploegenachtervolgingbeginnen ineens weer met bloemen te gooien. En ja….Ik heb weer een bosjebloemen te pakken. Dit keer van Wieteke Cramer.   

Ron schiet iets van 1000 platen en is als een bezetene zijn site aan hetbijwerken en foto’s naar kranten aan het mailen.  Ik ga Ilse en Jeroen vanReferee helpen om de spandoeken van de boardings af te halen. Maf eigenlijk, jeloopt gewoon over het ijs. Vorig jaar werd je daarvoor bijna gemarteld. Ronkomt ook nog even de baan op om wat foto’s te schieten.

Later op de avond gaan we de stad nog even in om wat te eten. We komen langsCafe Torino en belanden op Palazzo di Castello. Vorig jaar even omgedoopt totMedals Plazza. Het plein is nu verlaten een leeg. En je kunt je bijna niet voorstellendat er vorig jaar zo’n enorm openlucht theater stond. Ik pak mijn telefoon endruk wat in. De muziek van Claudio Baglionie klinkt over het plein. Dezelfdemuziek waar zoveel Olympische winnaars mee werden gehuldigd. Ron en ik moetende ogen toch even drogen. We gaan even eten bij een Chinees en gaan vroeg naarhet hotel de volgende ochtend willen we vroeg rijden.

Op maandag staan we vroeg op en rijden om zeven uur de stad weer uit. Het iserg rustig op de snelwegen en Ron en ik genieten van de prachtige natuur in debergen waar niet of nauwelijks sneeuw ligt. Ook op de Gothartpas ligt geensneeuw. We knallen de Gothart tunnel door en maken onze kilometers onderwegnaar huis. Na twee tank stops en een warme hap komen we precies op de tijd inAmersfoort aan die het navigatiesysteem ‘s morgens in Turijn al aangaf. Omkwart voor zes neem ik afscheid van Ron bij het station in Amersfoort. Ik loopnaar spoor 4a om de trein te pakken. Ik zoek in de trein een plekje en nogvoordat die zich in beweging zet slaap ik al. In Meppel wordt ik wakker. Nogeen half uurtje en ik ben weer thuis na weer een heel heftig weekendje Turijn. Een dag later wordt ik met piepende ambulance banden opgenomen en 40.8 koorts opgenomen met een pleuritis in het ziekenhuis…

IK GA !!!

Met een oproep aan de jeugd van de hele wereld om te gaan trainen en om over vier jaar weer bij elkaar te komen in Vancouver sloot Jaque Rogge gisteren de winterspelen van Turijn af. Een indrukwekkend schouwspel als je in dit stadion zit en je ziet in iedere hoek wel wat gebeuren. Het was een waar feest. Jammer dat ook nu weer de communicatie niet loopt. Door taalproblemen word ik drie keer naar een ander vak gestuurd. Dan begint iemand aan mijn jas te trekken en erg onvriendelijk te worden. De rest onthoud ik u….

Eindelijk dan toch, maar na twee maal rond het stadion te zijn geweest maar domweg een ingang genomen. Daar mag ik niet in. Ik moet gate 249 hebben. Maar de gate’s gaan niet verder dan 240. "Beste Meneer de Italiaan vertel mij dan maar hoe het wel moet". En ik loop gewoon door hem achterlatend en om een politie roepen. Kan me niets schelen. Ik ben laat door de chaos bij de Mag and Bag. De politie heeft het niet meer in de hand en laten iedereen maar toe zonder al te veel controle. De jas hoeft niet eens meer door de scanner en je jas hoeft alleen even open. Dan eindelijk na veel heen en weer gedoe kom in bij vak 249 Mijn stoel bezet. Ik weer naar een suppoost hij stuurde de heren weg maar blijven zitten. Er wordt wat Italiaans geluld en veerde zie ik de suppoost niet meer. Nu wordt er geen politie gehaald. ik moet staan! En daar gaat TOROC nog een brief over krijgen met een afschrift naar het IOC. Ik kom er achter dat deze heren geen kaarten hebben en er via wat vrienden zijn in geloodst. Is allemaal best maar blijf niet zitten op een duur betaalde stoel waar je geen recht op hebt.

Afscheid….

Mijn Olympische kampioen Ron haalt z’n spullen bij me op en gaat nog xe9xe9n keer naar zijn mooie Oulx, U weet wel dat pittoreske dorpje aan de voet van de Italiaanse hoog Alpen, waar het altijd bijzonder toeven is. Ik mag daar graag komen….

                                     
                                       Het mooie Oulx

Het afscheid is zwaar, we zijn in die drie weken vrienden geworden. We hebben dan ook erg veel meegemaakt. Ritselde hij niet wat dan deed ik dat wel en we hebben enorm gelachen. Ron gaat weg, en nadat hij de poort is uitgelopen is het weer zo als het drei weken geleden was in mijn huisje toen ik aan kwam en mijn Olympisch avontuur begon. Ik en Beer, de mascotte van de Olympixebrs die ik voor mijn vertrek als verrassing in mijn koffer vond. Ik ruim mijn huisje alvast wat op en poets het ook maar even en pak mijn koffer alvast met zaken die ik niet meer nodig heb.

Het is laat in de avond en Turijn kickt af van haar Olympische bestaan. Ik ben net terug van een afscheids party die de ONS teams heeft in een te trendy club in Turijn. Blij ben ik dat ik mijn team daar ook tref. Kan ik toch nog even goed afscheid van ze nemen. Na twee biertjes en 10 Euro armer is het wel mooi geweest de vermoeidheid van drie weken komt met een sneltreinvaart in heel mijn lichaam. Ik slenter naar huis de laatste keer loop ik de nachtelijke Vitorio Emanuelle II af. Ik kijk eens over het nog lege pleintje Madame Chritina onder mijn flatje waar over een paar uur alweer de markt losbarst. Hier en dar pikt een duif iets eetbaars op.  Ik lach wat in mezelf. Morgen kan de groenteboer die me iedere morgen trouw om half zes met zijn lawaai wekte, hij nog xe9xe9n keer zijn slag slaan. Ik open de grote groene ijzeren deuren aan de Via Garibaldi en ga het verlopen trapportaal op naar mijn huisje. Ik ga op bed drink nog een biertje en zap nog wat naar de Italaiaanse TV Ik wordt een beetje melangoliek en voel een traan over mijn wang lopen. Mijn Olympics zitten erop overmorgen naar huis. 

      
Ron bedankt voor deze drie meest geweldige weken van mijn leven die ik heb gehad!

Ron’s Olympisch webside

Terug…

Het is maandagochtend ik heb mijn koffer al gepakt en heb mijn huisje aan kant gemaakt. Morgen om acht uur vlieg ik terug naar Nederland. Na een broodje en een kopje thee slenter ik wat door de straten van Turijn en wil nog wat dingen kopen en merk dat Turijn anders is geworden. Een ander soort drukte komt weer over de stad. De veel kleurigheid van de kleding is er plots niet meer. Geen Olympische sporters of begeleiders. Geen kleurig uitgedoste fans. Overal wordt alles al afgebroken. Ik hoor dat de Oval na 24 uren al niet meer op de schaatsarena lijkt die het drie weken is geweest. Het ijs is er vier uur na de 5 kilometer al voor een groot deel uit. De tribunes zijn ook al voor een deel weg. Wil ik daar nog naar toe? Nee! ik doe het niet het zal een deceptie worden en dat wil ik niet. Ik loop nog even door de enorme Olympische winkel en koop nog wat shirts voor mijn buurmeiden en een mooi horloge voor mijn Hanny. Ik ga op een terras zitten lekker in de zon en geniet na van alles en nog wat. Met het doven van de Olympische vlam lijkt wel of het voorjaar ineens over Turijn heen golft. Ik bestel een Capuchino. Exe9ntje met de hoofdletter C. Ik laat alle gedachten die ik heb de vrije loop. Na twee kopjes heerlijke koffie en een plaatselijke mierezoete lekkernij stap ik op.    

Those where the day’s…

De avond is gevallen. Ik heb geluk er is weer ergens iemand die zijn WIFI heeft openstaan en ik kan dus even op het internet. Mijn buurmeisje is weer met haar blokfluit aan het knoeien. En weer speelt ze "Those where the day’s". Zou ze het expres doen? Zou ze weten dat ik hier drie weken naast haar heb gewoond? Ze heeft in ieder geval wel gelijk. Ik ga stoppen ik voel de tranen in mijn ogen branden. De laatste uren in Turijn vallen mij zwaar, ik ben emotioneel voel me opeens erg alleen en erg moe. Zeg maar bekaf. Ik sluit dit log met dit laatste verhaal af. Dit log was bedoelt als een aardigheidje voor wat vrienden maar jullie hebben meer dan 25.000 keer mijn log gelezen. Dank! Het was mooi! Ik heb mijn Olympische spelen op mijn eigen manier beleefd en zoals ik dat graag eens wilde, intens en van binnen uit. I have a dream…. "Sprak Martin Luther King eens. Zijn droom is nog steeds niet uitgekomen die van mij wel… En het vuur blijft in mij branden. Ciao bella Torino, Ciao Olympica, Mile Grazie!  Nie Hoa Beijing….

Ik had gisteravond een zeer moeilijke beslissing te nemen. Om zeven uur moesten we eigenlijk wel richting Medals Plazza om bij de huldiging van Bod de Jong te kunnen zijn. Maar het ONS team was ook de laatste dag volop in actie. Na de dagelijkse de-briefing was er dus een after party. Ik moet een erg moeilijke beslissing nemen, wat moet ik doen? Medals Plazza of met een borrel een mooie tijd afsluiten met mensen waar ik drie weken zeer intensief mee heb gewerkt. Ik heb hen voor het begin van de spelen in drie dagen het spelletje schaatsen bij moeten brengen want daar hadden ze echt niets van begrepen. Het is gelukt. De Italianen zijn besmet met het schaatsvirus en gek op de bekende lijstjes met de ronde tijden. En dat maakt mijn beslissing zo moeilijk.       
Ik kies toch voor Bob de Jong met pijn in het hart neem ik die beslissing. Iedereen is druk bezig met de persconferentie terwijl ik afscheid neem van "Bondi" en "Boots". Het valt me zwaar. De manager Bondi begrijp mijn vraag of ik eerder weg kan. Hij weet hoe belangrijk die gouden medaille voor ons Nederlanders is. Het is jammer dat ik de "perskit", een aardig hebbedingetje met snuisterrijen, misloop maar het is niet anders. Wel krijg ik van "Bondi" een brief. Ik lees deze in de bus. Enkele stukjes uit die brief wil ik met jullie delen.

Mark Ledson (REUTERS) "ONS here is easily the best of any Olympics" Bob Condron (US OC) "I would really like the compliment the media venue staff at Speed Skating for their efforts during this entire Olympic games. They are one of my best experiences at the games" Dick- Your passion for the sport and your professional experience were truly an asset to our team. I can never really express my debt of gratitude and appreciation for your NOS flash quotes and ability, in the mix-zone, to ask the athletes the right questions, that made our copy so newsworthy. Your contribution to the team was paramount and for all that I thank you, we could have done it without you. Entry in HHH was also greatly appreciated! I thank you. ONS, Ian Bond

Ik laat de Oval voor de laatste keer achter me. Ik ga maar weer eens door de MAG and BAG. Ik kan mijn tranen maar moeilijk bedwingen als ik de gebroken asfalt weg van de Oval naar de bushalte afloop. Meer dan twintig keer liep ik hier na een dag van mooie sport om naar huis of het Holland Heineken House te gaan. Ik stap op de bus en ga naar het HHH. In de bus allemaal jolige mensen in het oranje zij hebben de dag van hun leven twee mooie medailles op de slotafstand van het schaatsen.  Ik probeer niet aan het afscheid te denken. Bij het HHH pik ik Ron op en we gaan naar Medals Plaza. Bij ons in de auto fotograaf Leo Vogelzang. Een ras Amsterdammer met schijt aan de hele wereld mentaliteit. Het is een chaos in de stad het lijkt wel of iedereen naar de laatste medaille uitrijking wil. Maar via alle verkeers verboden die Italie heeft, komen we dus toch nog op tijd bij Medals Plazza. De huldiging is een hele mooie. Eindelijk heeft Bob zijn gelijk aan zijn kant gekregen. En hij is met die gouden plak giga blij. In het vak vlak voor het podium is het dan bij een heleboel Nederlanders erg vochtig. Carl en Bob vieren hun feestje bronzen en gouden feestje onder een hemel die vol is van vuurwerk. We probereren ergen een vorkje te prikken maar dat lukt niet. Overal staan lange rijen mensen voor de deur. We gaan maar weer naar de het HHH en eten daar maar wat in xe9xe9n van de restaurants.

Deze expeditie Turijn loopt nu ten einde en de meet is in zicht. Nog even volhouden en ook ik gaan over de finish. Bijna drie weken terug begon ik deze trip met het vertrek uit Leeuwarden richting Turijn. Ik had toen nog niet kunnen bedenken wat ik allemaal zou gaan meemaken. U heeft het allemaal kunnen lezen in dit log. Soms was het wel een beetje te veel van het goede. Ik viel deze weken van de ene verbazing weer in de andere. Maar als de trein eenmaal rijd en je zit er in, kan je er ook niet meer uit. De vermoeidheid slaat nu met een enorme mokerslag toe, er is geen "drive" meer. Maar het is een heerlijke roes waar ik in loop. De laatste avond in het HHH is een machtige. Heel veel schaatsers zijn binnen en gan helemaal los. De xe9xe9n doet nog gekker dan de ander. Ook voor hun is een zware periode nu voorbij. Er komt een jongen naar me toe. "Ruilen?" – wat die trui van jou voor de mijne? – Ja is goed…Ik heb dus nu een fleeze jack van de Olympic Oval in Saltlake city en hij xe9xe9. van mijn twee mijn Torino truien. Het wordt erg laat en  na heel veel bier gaan Ran ik ik maar naar mijn flat en gaan we pitten.

Zondag the final day…

Onderweg naar het HHH rijden we langs de Oval. Hoe vaak ben ik wel niet over de Via Nizza daar naar toe gereden. Ze zijn al druk aan het afbreken. De spandoeken naar de Oval toe zijn al weg. Mijn plan is om er nog xe9xe9n keer te gaan kijken want ik heb nog iets te doen met de roze koeken… Maar ik weet niet of ik het moet doen. Ik heb heel veel reacties gehad op dit log en via de mail. Daarvoor wil ik iedereen een Mile Grazie geven. Het log bijhouden was soms niet eenvoudig. Na weer een te lange dag gevolgd door weer een te korte nacht. Maar jullie zaten op een nieuw log te wachten dus als je er aan begint moet je het ook afmaken. Vandaag weer in normale kleren. Geen rode trui geen werkschoenen geen accreditatie om. Ik moet weer wennen aan "normaal" worden.

Vanavond de sluitingceremonie. Mijn vriend Ron Speksnijder krijgt een telefoontje en gaat door het dak. Zijn teamchef belt hem op met de mededeling dat hij een kaart voor hem heeft. "Ritsel en Ratsel" (onze bijnamen die we ons zelf maar hebben gegeven) zitten vanavond dus in het Olympisch stadion. Ik had al een kaart maar voor Ron vind ik het fantastisch. Vanavond gaat de Olympische vlam uit en geven "wij Olympixebrs" Turijn weer langzaam terug aan haar bewoners. Hier heel veel foto’s

Sorry I had to leaf before debriefing and after party. But I now for sure that after three weeks of speed skating that you no what a golden medal mends for me. So I have to make a very difficult decision. Medal Plazza and sing our national anthem in the glory for Bob de Jong or the after party of the ONS team. I choose for that glories moment on medals Plazza. Sorry for that decision.

I cried on the way from the Oval Lingotto to via Nizza to the busstop. People who have seen me didn’t understand me. But those people don’t now what a wonderfull time we shared to gether. What a wonderful 17 days I had with you in the best ONS team of the Olympics. A will give a specially great compliment to those who had never see speed skating before and learn the game ferry fast. You Italians are infected with the ice fiver we Dutch’s have for decades. You have learnt to fill in that stupid list with lap times.

I can not say thanks to every member of the ONS team But I would thank Bondi.
” He Mate thanks for your fantastic letter you give me”. And when I ever sit at a billabong in the shade of a coolibah-tree… Yes mate you now what I mean.

ONS team Mile grazie!!!!!

Dick

Wat een dag vandaag Goud en Brons! En wat een race. De tien kilometer is lang soms erg lang. Maar vandaag was de tien kilometer in een vloek en een zucht voorbij. Het begon al bij de rit van Bart Veldkamp een stuk schaatsgeschiedenis neemt afscheid op het hoogste platform wat je kan bedenken. Onder in de kelder in de mix-zone stelt Radio collega Floris vast dat hij bij het passeren van de finish kippenvel had. Bart Veldkamp breekt, tranen wellen op en hij excuseert zich en gaat huilend naar de kleedkamer. Wat een moment om dat te mogen beleven!

          
De laatse bel voor Bart…

Ik loop uit de Mix Zone naar boven en kom in de hal van het stadion. Staat daar Freek de Jonge. Kaarten in zijn handen in discussie met een Italiaan die niet weet wat hij moet doen. "Kan ik helpen", vraag ik. Ze moeten naar een bepaalde tribune en mogen niet even "binnen door" door sectie zes. Die is alleen toegankelijk voor de Olympische familie en je moet daarvoor een "zes" op je accreditatie hebben. Als er problemen zijn met Nederlanders en ze zien mij, dan mag ik het oplossen. En dan doe ik dan op de manier zoals "wij" dat doen. Snel en direct eigenhandig oplossen en niet de hele wereld erbij roepen. Adequaat neem ik Freek en zijn gevolg mee langs "sectie 6" laat alle Italianen staan zwaai wat en neem ze mee door verboden gebied. En ze knikken vriendelijk en weten toch dat het geen zin heeft om achter me aan te gaan wan de Oval is na drie weken tot Nederlands grondgebied verklaard en dus gelden daar ook de Nederlandse improvisatie mentaliteit.

Als Freek weer weg gaat kom ik hem weer tegen en bedankt me vriendelijk voor de hulp. Ik "ridder" hem met een IOC pin. Heeft u Freek bij Mart Smeets aan tafel in caffxe9 Torino zien zitten met die pin op zijn revers…Die heeft hij dus van mij. Ik zie hier en daar Friese mutsen en truinen. "Jo binne ek mar in ein xfat de reek" Is dan de steevaste begroeting. Vol verbazing zien die mensen mij dan aan. Een rode Olympische trui die Fries spreekt? Jawel het kan! Dit zeg ik dus ook tegen Jippe Holwerda uit Lioesens. En hij herkent me van het stuk uit de krant van vier weken terug. Hij vraagt mij oprecht wat mij bezielt om drie weken geen inkomen te hebben en dit werk vrijwillig te doen. Ik probeer hem dat te vertellen dat deze drie weken met geen goud zijn te betalen. Hij snapt het niet, maar ik geef hem het adres van dit log en hij zal het allemaal gaan lezen. Maar waardering heeft hij wel voor me dat ik dit doe. Kijk da’s mooi Jippe

Met nog xe9xe9n dag te gaan van competitie valt ons ONS team langzaam uitelkaar. Gigi haar taak zit er op en is vanavond dus voor het laatst. Ik besluit dat we een ONS groepsfoto maken. En waar kan het beste ONS team van deze spelen dat het beste doen… Juist op de plek waar alleen de besten mogen staan. Het ere schavot van de Oval Lingotto!

En als je er toch bent natuurlijk ook even het "heilige" ijs even aanraken. We tellen nu echt af, nog twee dagen en het Olympische vuur zal in Torino gedoofd worden. Maar of het in mijn hart wordt gedooft…..

Met nog een paar dagen te gaan vandaag een vrije dag gehad en dat was wel lekker. Zeker na de geweldige avond die we hebben gehad in het HHH. Natuurlijk de mooie plak gevierd van Ireen Wust. Er trad een band op en ik moet zeggen ik had er nog nooit van gehoord maar geweldig wat een stel mafkezen in het kwadraat. The Corona’s voor al uw feesten begrafenissen en andere knokpartijen.

En daar werd ik aangesproken door nog een schaatsgek. Aagje (van de Ids Postma site) Zij heeft ook de reis naar Turijn gemaakt om het feest hier mee te maken.

OVS

Maar de vrije dag dus. Ik ben vandaag met Ron naar Sestrixebre geweest. Ron heeft me dar zijn werkplek laten zien in het OVS, Olympic Vilage Sestriere. Een plek waar je weer de nodige passen voor moet hebben om tussen de atleten mag lopen. Prachtige gebouwen waar de atleten verblijven. En dit keer scheen de zon volop in het wintersportplaatsje. En dan zijn die bergen schitterend om te zien. Op de terugweg een kaart geregeld voor Medals plaza want daar is het natuurlijk vanavond te doen. Ireen Wust haalt daar haar bronzen plak op. Vanmiddag ook in het grote Olympische dorp in Turijn geweest. Even buurten bij "mijn" meiden. Een groot nieuw complex in het zuiden van de stad. Na de spelen wordt dit een hele nieuwe woonwijk van Turijn met winkels en andere voorzieningen. Het Nederlandse paviljoen is geheel oranje en ziet uit op de Oval. Bij de ingang zijn de foto’s van de medaille winnaars opgeplakt. Het veel kleurige complex is een aanwinst voor de stad die wel ietsje kleur kan gebruiken.

Brug te ver… En natuurlijk die brug. Die grote rode boog die twee delen van de stad met elkaar verbind. Een waar kunstwerk. Maar als ik de brug opstap voel je een enorme trilling in de hele brug. De hele brug trilt door de wind. Zelfs de tuidraden zwiepen behoorlijk heen en weer. Als dat maar niet snel tot materiaal moeheid gaat leiden. Maar erg mooi is dat ding wel.

Kwoot

In de namiddag word ik gevraagd om voor SBS Hart van Nederland een kwoot te geven hoe de buitenlandse journalisten reageren op het Oranje legioen. Ik vertel over de persconferentie van gistermiddag waarin een Canadese journalist vraagt hoe het is om door dat oranje volk te worden aangemoedigd. Cindy Klassen vertelde dat het gistermiddag een beetje als Heerenveen aanvoelde. Want de Nederlanders zijn een voorbeeld voor alle supporters waar ook ter wereld. Zij juichen voor iedere sporter of hij nu slecht of goed presteert."  Vanavond even kijken.

Vandaag dus de eerste normale dag waar geen gekke dingen in gebeurden. Eens lekker uitgeslapen en een filmpje gemonteerd van de Marianne Timmer Huldiging. Filmpje Marianne Timmer Dan de telefoon. "He met Jetse…xfat Makkum.." Hxe9 Jetse ben je er, mooi? "Wij gaan nu naar de Oval kom je ook?" Ja Jetse ik kom er aan. Ik zie op de klok en het is half xe9xe9n. Ik hoef pas om drie uur te beginnen maar ik besluit te gaan.

Frysk…

Bij de bushalte sta hoor ik in eens als er een grote auto stopt. "Nou dat is krekt wat foar xfas. Dy kin xfas wol efkes nei it reedriden bringe" Hxe9 FRIES! "Nou ik soe sizze stap yn dxear jouwe jim dochs neat om". Blijken de ouders van Arend Glas ook staan te wachten op de bus . Enorm aardige mensen en een leuk gesprek mee gehad onderweg naar de Oval. Maar zegt de moeder van Arend ineens. "Mar jo binne dochs dy man dy’t yn de krante stean hat".- Ja. "No moast ris sjen stiet dy man sa mar in ienen foar xfas midden yn Turijn." Jetse staat voor aan bij de "Mag and Back" en ik maak en praatje met hem. Ik pak de video camera en maak wat plaatjes en korte interviewtjes. Ach wie weet is het wat om morgen door te sturen naar Leeuwarden zodat Omrop Fryslxe2n er wat mee kan. Jetse is namelijk een enorme Gunda Niemann fan en heeft een spandoek voor haar gemaakt en mee genomen. Helaas voor hem Gunda was niet in de Oval vandaag.

Jetse rechts vooraan in echte Frske trui.

Bella Italia

Het heeft even geduurd maar Italixeb heeft de schaatskoorts nu eindelijk te pakken. Italianen net zo maf in de kleren als wij Nederlanders en hossen en dansen op de klanken van het dweilorkest Kleintje pils. Wat we toen nog niet wisten dat dik vijf uur later Enrico Fabris het goud pakt op de 1500 meter. Het is nu echt "los" hier in Turijn. Eindelijk, met nog maar vijf dagen te gaan…

Het ONS team bestaat voor 90% uit Italianen en dat moet ik dan ook veelvuldig horen. Ach we pakken jullie wel weer eens in met boter en suiker glimlach ik vriendelijk. "Ma cosedie tsi?" Ja of je wordt lust… Over wordt gesproken ik eet vandaag weer iets van pasta met de ONS groep.

Bankpas…

Het was op de opwinding van de het goud van Fabris een zeer rustige dag. Onderweg naar het HHH mijmer ik hoe het nu zo komt dat dit zo is zo als het is. Rustig. Zou het misschien komen om dat de Heer Speksnijder nog niet heeft gebeld. Want van nature, en mensen die mij goed kennen ben ik een zeer bescheiden en een iet wat teruggetrokken persoon. Sinds ik Ron ken doe ik wel eens gekke dingen… Ik loop voorbij de nog steeds groeiende rij Italianen die niet het House in mogen. Ik loop naar het perscentrum groet zo links en rechts een collega en zie de Heer Speksnijder zitten. Met een mij iets wat te brede smile. "Ik ga jou straks heel blij maken". Oeps, daar gaan we weer denk ik. Er flits weer van alles door mijn hoofd wat staat me nu weer te wachten. "Als jij nu eerst eens twee biertjes haalt" Ik haal dus slaafs twee goud gele rakkers en ineens haalt die Speksnijder mijn bankpas die ik kwijt was te voorschijn. Het gat onder mijn neus wordt er groot en wil even niet dicht. "Hoe kom jij daar nu weer aan?’ -Lag tussen de voorstoelen van mijn auto.

Ik besluit terplekke om voor de rest van dit jaar aan geen enkele loterij meer mee te doen. Heeft toch geen zijn al mijn geluk is voor dit jaar op.

Het zou dus vandaag eens een normale dag worden. Ja dat had je gedacht, niet dus. Vandaag vrij van het Olympische werk. En heb ik eerst teksten gemaakt, met horten en stoten door gebrekkige E-mail communicatie, voor het TV programma Plysjepost. Het boeven vangen gaat wel door ook tijdens mijn afwezigheid.

Vanochtend ontdek ik dus dat ik mijn bankpas kwijt ben en dit keer heb ik niet het geluk van de camera. Direct alles maar laten blokkeren. Nog navraag gedaan hier en daar maar dat eigenlijk tegen beter weten in.

Krantje..

Ron beld me vanmorgen. Geen groot nieuws want dat doet hij wel vaker. Maar in eens zegt hij “Zeg jij had toch gisteren een kwoot van Marianne. Imagine, eight years after my first Olympic Medal and I did it again… ” Ja die is van mij die heb ik op het ONS-net gezet. “Nou die staat dus breed uit met een knoepert van een pagina vullende foto in het Olympische atleten krantje”. En dat vind ik dan heel leuk!

Felicity…

Aan Felicity hebben we dus veel te danken, door haar konden we gisteren op Medals Plaza staan. Ron kreeg vandaag nog een SMS van haar of alles goed gegaan was en als we wat nodig hebben…Pardon als we wat nodig hebben! Reken maar. Al eerder hadden de Heer Speksnijder en ik het besluit genomen om haar een zeer gewild Heineken fleeze jack te geven. Zo’n ding gekocht en op naar het perscentrum. Geen centje pijn deze keer om binnen te komen. Helemaal door het dolle heen was ze met dat jack. Even lekker sosjo kletsen met haar en in het gesprek blijkt dus dat haar opa van Schiermonnikoog komt! Het is Opa Mooi, voor Schierders ongetwijfeld een bekende naam. En dan vraagt ze ineens of we zin hebben om te blijven voor Marianne. JA NATUURLIJK. Ze pakt twee accreditaties en hopla Speksnijder en Jansen zijn weer de koopman. En als we vaker willen komen, xe9xe9n telefoontje en het is geregeld. We dragen haar natuurlijk op handen!

Nederlandse hap…

Ron en ik gaan eerst dus eens normaal eten. We belanden bij de plaatselijke buurt Chinees. Bestellen een klein biertje! De kleinste die hij heeft is een fles van 0.6 lieter. We vragen of hij ook een groot fles bier heeft, No, No, No, meer komt er niet uit. En hij haalt zijn schouders op en sloft weer naar de keuken. We bestellen wat van dit en wat van dat, lekker toch dat Nederlandse eten na twee weken pasta.

Medaille…

We gaan de arena in en komen op de zitplaatsen terecht. Een mooi plekje met een mooi overzicht op het hele totaal. De uitreiking is erg mooi en Marianne toont haar emoties.
Na de uitreiking gaan we richting de Mix-zone en komen daar Marianne en Henk tegen met de hele goegemeente van de vaderlandse pers. De SD kaarten in de camera’s worden in rap tempo volgeschoten door de fotografen. Ineens staan we oog in oog met de Olympische kampioen. En Ron mag de gouden plak heel even beet houden. Ik ben niet het enige watje op de wereld zo blijkt later!

En zo eindigt ook deze dag weer vol gekke gebeurtenissen in Turijn. Wat zal de dag van morgen weer brengen…

Voor foto’s kijk bij de link “Dick’s kiekjes”

Filmpje huldiging Erben Wennemars